Choroby Układu Krwiotwórczego

Schorzenia układu hematopoetycznego zaliczyć można do grupy chorób cywilizacyjnych, wiążących się z rewolucyjnym postępem techniki, przemysłu i usług w ostatnich czasach. Ciągła progresja ekonomiczno-społeczna w rozwijających się i w wysoko rozwiniętych krajach sprzyja występowaniu tych chorób. Ich powstawanie nieodłącznie związane jest z niemal stałą ekspozycją ludzkiego organizmu na różnorakie bodźce etiologiczne, upośledzające właściwe funkcjonowanie organu krwiotwórczego. Stąd można wyróżnić wiele chorób zawodowych wywołanych emisją czynników szkodliwych w miejscu pracy. W dużym stopniu poważne podłoże chorobotwórcze stwarza zatrudnienie w rolnictwie i przemyśle m.in. metalurgicznym, ceramicznym, włókienniczym oraz w hutnictwie, czy branży usługowej (malarz, szklarz itp.), które podwyższają ryzyko zachorowań. 

Destruktywna jest styczność z takimi toksycznymi substancjami, jak: benzen, toluen, arsen, związki ołowiu i rtęci. Ponadto bardzo szkodliwie wpływa znaczne natężenie promieniowania jonizującego, silne oddziaływanie pola elektromagnetycznego, agregacja spalin samochodowych i radonu (radioaktywnego gazu zawartego w glebie, skałach czy w wodzie pitnej). Rozpatrując epidemiologię chorób układu krwiotwórczego stwierdza się różnorodność międzypopulacyjną i międzyosobniczą występowania tych zaburzeń. Generalnie częściej zapadają na nie osobnicy odmiany białej niż osoby odmiany czarnej, natomiast bardziej ekosensytywni na szkodliwy wpływ czynników środowiskowych są osobnicy płci męskiej. 

Statystyki pokazują również, że zwłaszcza w wysoko rozwiniętych krajach, o dobrym statusie ekonomicznym, zapadalność na zaburzenia układu hematopoetycznego jest znacznie wyższa np. w USA, Australii, czy w krajach Unii Europejskiej. Pomimo tego, w tych państwach doskonale rozwinięta jest opieka lekarska, odpowiednie przygotowanie personelu medycznego i zaopatrzenie w najnowocześniejszy sprzęt diagnostyczny, co pozwala na dużą wyleczalność tych chorób. Choroby, szczególnie rozrostowe, krwi często atakują niespodziewanie ludzi w młodym lub średnim wieku, najczęściej w pełni zdrowia, przy pełnej aktywności zawodowej oraz życiowej, doprowadzając do wielu niewydolności, przede wszystkim głębokiej anemizacji, osłabienia, powikłań infekcyjnych i skaz krwotocznych. Albowiem bez komórek krwi nie można oddychać, czy też bronić się przed zakażeniami. Diagnoza o chorobie jest ogromnym wstrząsem dla takiego człowieka. 

Poczucie braku jakichkolwiek nadziei na wyleczenie, strach oraz nieustanny lęk, co przyniesie kolejny dzień to dominujące emocje u chorych. W Polsce rocznie około 10 000 ludzi zostaje zaatakowanych przez choroby krwi. U wielu z nich tylko dzięki odpowiedniemu leczeniu w wykwalifikowanych ośrodkach diagnostycznych i terapeutycznych schorzeń układu krwiotwórczego, udaje się zahamować dalszy rozwój choroby. Równocześnie chodzi o zminimalizowanie toksyczności leczenia i uczynienia go bezpiecznym dla chorego, co wymaga zastosowania drogich leków wspomagających oraz stworzenia odpowiednich warunków hospitalizacji i pielęgnacji. Skuteczność leczenia chorób krwi, przez minione dekady była niewielka. Obecnie dzięki ogromnemu postępowi i stosowaniu rekombinowanych krwiotwórczych czynników wzrostu, czy metod transplantacji szpiku, można uratować coraz więcej chorych, odwracając na stałe niekorzystny bieg procesu chorobowego.